Becoming a porter...

herkes gibi ben de;
gösterilen hedefe, çizilen yolda, verilen yükleri götürüyorum...
başlarda avucumda taşıdığım o yükler
sonraları sığmıyor kucağıma, ve hatta sırtımdaki çantama...
bir dönem kaldırıp atıyorum hepsini, laf dinlemiyorum...
"koltuk altıma ne kadar sığarsa" diyorum...
sonra öyle bir kandırıyorlar ki beni...
ellerimi de yere koyup her geleni sırtıma atıyorum...
ses etmiyorum...
sadece
arada  huysuzlanıyorum...
taze otlar koyuyorlar gözümün önüne...
susuyorum...

kahretsin şimdi daha iyi anlıyorum!..
ömrümü nasıl bu yolda heba ettiğimi...
kaybettiklerimi hesaba katmıyorum!..
hatta yıllarca kendimi tükettiğimi...
çaldıklarınızdan bahsediyorum!..
geri getirebilir misiniz bana gençliğimi?..

şimdi yorgunluktan titreyen dizlerim var...
yine de yoldayım çaresiz...
bu otları çekmiyor artık canım...
semerime tam 17 senedir vurulan yükleri boşalttığımda...
o semeri attığımda yani
insan olacağım sanırım...
bütün bu saçmalıkları unuttuğumda başlayacağım
yaşamayı öğrenmeye...

07:55 - 6.7.2007 - yorum yaz